Van 25 augustus tot 2 september 2001 heeft er een internationaal Syndesmos festival plaatsgevonden in St. Maurin, in het zuiden van Frankrijk. Het doel ervan was om een ‘International forum of Orthodox youth’ te vormen. Wij waren daar met 3 leden van Syndesmos Nederland. Vader Boris was ook aanwezig om een aantal discussie groepen te leiden.

Ik heb de taak op mij genomen tot het schrijven van een verslag hiervan. Nu ik daar aan begin, merk ik hoe moeilijk het is om de sfeer te beschrijven. Er hing een soort van warme sfeer, waarbij het bijna onmogelijk was om niet van alle anderen te houden. Als ik er nu aan terug denk krijg ik er weer een fijn gevoel van, een onbewuste glimlach komt omhoog en ik hou plotseling van de hele wereld. Ik zal proberen een beschrijving van het festival te geven, door te vertellen waarom ik denk dat het zo’n gevoel in mij heeft achter gelaten.

Misschien komt het door het feit dat er 150 Orthodoxe mensen van mijn leeftijd uit 23 verschillende landen bij elkaar waren. Het was zo normaal om orthodox te zijn, even leek het alsof de hele wereld Orthodox was. Hier in Maastricht voel ik me soms een beetje vreemd. “Klopt het wel wat ik geloof? Is het wel de waarheid? En waarom is er dan verder bijna niemand Orthodox?” Tijdens de week in St. Maurin was het geloof er gewoon en dacht ik er niet meer op deze manier over na. Ik dacht nu meer na over de problemen van de (Orthodoxe) wereld en hoe deze op te lossen. En over hoe ik de Orthodoxie nog beter in mijn leven kan integreren.

Misschien komt het geluksgevoel doordat ik me zo geaccepteerd voelde. Er was een open sfeer, waarin iedereen elkaar wilde leren kennen en elkaars cultuur probeerde te begrijpen. Dat kwam vooral duidelijk naar voren als we even geen lezing, discussiegroep, workshop of iets anders hadden. Dan hadden we leuke gesprekken, veel lol en leerden we de nieuwste moppen (van Bert uit Belgiƫ). Ik heb met veel mensen gedanst en gezongen in deze week (bijna elke avond) en dat, terwijl ik het allebei eigenlijk niet kan.

Wie ook meehielpen om de week zo bijzonder te maken waren de twee aanwezige bisschoppen. Bisschop Joseph uit Frankrijk was de hele week aanwezig en bisschop Anastasios, hoofd van de kerk in Albanie, was 3 dagen aanwezig. Beide hebben bijgedragen aan de sfeer van liefde, het straalde van hen af.

Wat ook een diepe indruk op mij heeft achter gelaten is de Agripnia. Dit is Vespers, Metten en Liturgie, allemaal achter elkaar en in het holst van de nacht. We hebben deze dienst gevierd op de laatste avond, van 21.00u. tot 02.00u. Iedereen was dood moe, omdat we de hele week te laat naar bed waren geweest. Ik heb dan ook meerendeel van de dienst op een bankje gezeten. Het was bewonderenswaardig hoeveel mensen de volle 5 uur konden blijven staan. Achteraf bekende Evangelia uit Griekenland mij dat als ze was gaan zitten, ze meteen in slaap zou vallen. De hele tijd blijven staan, was dus de enige manier om wakker te blijven. Het klinkt als een verschikking zo, maar dat was het absoluut niet. Het was heel erg mooi.

De rest van het programma bestond onder andere uit het volgende: Er was iedere avond Vespers en 4 maal hebben we de Goddelijke Liturgie gevierd. Er waren lezingen over traditie, diaspora, schepping, mensenrechten, missie en Syndesmos Internationaal. Ook waren er discussie groepen over de meest uiteenlopende onderwerpen, van ‘kinderen en het oude testament’ tot ‘gemengde huwelijken’. Verder waren er workshops, waarin je kon leren dansen, zingen, petangue (jeu de boules) spelen, etc. Een excursie in Marseille stond ook op het programma en excursies naar verschillende dorpjes en een groot katholiek klooster. Er zijn koorrepetities gehouden en er ontstonden terplekke bijeenkomsten over kinderkampen en over de toekomst van Syndesmos. En er was natuurlijk een culturele avond, waarin iedereen zijn land presenteerde door zang, act of dans. Kortom, een hele drukke week.

Ik heb met heel veel mensen gepraat, maar helaas vaak maar kort. Ik wilde alle namen leren kennen, maar daardoor had ik bijna geen tijd om de mensen te leren kennen. Dat dat niet zo slim is, merk ik nu ik een mailtje van Jean Jaques heb gekregen, want hoe zag Jean Jaques er ook al maar weer uit? Wie is hij?

Idwine van der Blij